W GŁĄB

PROWADZĄCY

ks. prof. Marek Uglorz

Teolog · filozof · teoterapeuta · naturopata

Człowiek, który od lat pomaga innym czytać opowieści tak, żeby zaczynały mówić o ich własnym życiu.

Marek Uglorz jest ewangelickim duchownym, teologiem i filozofem. Ale gdybyśmy zatrzymali się tylko na tytułach, niewiele powiedzielibyśmy o człowieku, którego spotkacie podczas tych warsztatów.

Od wielu lat zajmuje się interpretacją tekstów: Biblii, dawnych opowieści religijnych, tekstów Wschodu, baśni, mitów i literatury.

Nie interesuje go jednak samo pytanie: „Co autor miał na myśli?”

Znacznie ważniejsze jest dla niego to, co człowiek może z tej opowieści zabrać do własnego życia.

Co może dzięki niej zrozumieć. Co może zobaczyć inaczej. Przed czym może się uchronić. Na co wreszcie może się odważyć.

I czy historia opowiedziana setki lat temu potrafi dziś pomóc komuś, kto stoi przed bardzo współczesnym pytaniem: „Jak mam żyć, żeby naprawdę było mi ze swoim życiem dobrze?”

Nie zatrzymuje opowieści na papierze. Przekłada ją na życie.

Potrafi zatrzymać się przy jednym obrazie, słowie albo symbolu i pokazać, że opowieść, która początkowo wydaje się odległa, może opisywać sytuacje, które znamy aż za dobrze.

Ciemny las przestaje być tylko lasem.

Może stać się momentem życia, w którym nie wiemy jeszcze, co będzie dalej: trzeba zakończyć relację, zmienić pracę, postawić komuś granicę, przestać spełniać cudze oczekiwania albo po raz pierwszy zrobić coś, czego naprawdę chcemy.

Wiedźma przestaje być postacią z bajki.

Może stać się obrazem tej części człowieka, która nauczyła się rozpoznawać niebezpieczeństwo, ufać doświadczeniu i mówić: „tego już w swoim życiu nie chcę”.

Relacja córki z ojcem przestaje być historią obcych ludzi.

Nagle możemy zobaczyć, dlaczego dorosła kobieta wciąż potrzebuje potwierdzenia swojej wartości od mężczyzn. Dlaczego tak trudno jej odejść od kogoś, kto jej nie służy. Dlaczego brak czegoś, czego nie dostała jako dziewczynka, potrafi odezwać się wiele lat później w jej związku.

I wtedy stara opowieść przestaje być ciekawostką. Staje się mapą.

Nie mapą, która mówi dokładnie, gdzie masz skręcić. Ale taką, dzięki której można wreszcie zobaczyć: gdzie jestem, skąd się tu wzięłam i którędy mogę spróbować pójść dalej.

Nie tylko teoria

Marek nie patrzy na relacje wyłącznie z perspektywy książek. Jest mężem i ojcem — także ojcem córki.

Wie więc z własnego życia, czym jest bliskość, odpowiedzialność, konflikt, rodzicielstwo, dorastanie drugiego człowieka i codzienna praca nad relacją.

Można z nim rozmawiać o miłości bez robienia z niej abstrakcyjnego pojęcia. O małżeństwie bez udawania, że istnieją związki bez trudności. O rodzicielstwie bez prostych recept. I o duchowości bez odrywania jej od życia.

Nie po to, żeby oceniać. Po to, żeby pomóc.

Marek jest duchownym, ale nie przyjeżdża na Biegnącą z Wilkami, żeby kogokolwiek pouczać, rozliczać z życiowych wyborów albo mówić, jak „powinna” wyglądać dobra kobieta, dobre małżeństwo czy dobre życie.

Przyjeżdża po to, żeby pomóc zobaczyć więcej możliwości.

Żeby kobieta, która przez lata tkwiła w relacji, w której było jej źle, mogła zacząć rozumieć, dlaczego tak trudno było jej powiedzieć „dość”.

Żeby ktoś, kto ciągle wikła się w podobne, bolesne relacje, mógł wreszcie zauważyć, co sprawia, że po raz kolejny znajduje się w tym samym miejscu.

Żeby człowiek, który od dawna żyje bardziej według oczekiwań innych niż własnych, zobaczył, że nie musi tak przeżyć kolejnych dwudziestu lat.

Żeby ojciec córki lepiej rozumiał, jak ogromne znaczenie może mieć dla niej jego obecność, słowo, uznanie i sposób, w jaki patrzy na kobietę.

Żeby ktoś, kto przyjeżdża zmęczony własnym życiem, wyjechał z poczuciem, że nadal ma czas, możliwości i realny wpływ na to, jak będzie wyglądało jego dalsze życie.

Że można nauczyć się stawiać granice.

Można tworzyć relacje z ludźmi, przy których możemy wzrastać, być sobą i czuć się bezpiecznie.

Można zbudować związek, który daje bliskość, radość i oparcie — zamiast być nieustannym źródłem napięcia, cierpienia i rozczarowania.

Można przerwać schematy, przez które kolejny raz odtwarzamy podobne bolesne historie.

Można odbudować zaufanie do siebie.

Można zacząć podejmować decyzje, które prowadzą do życia lżejszego, odważniejszego i bardziej własnego.

I właśnie dlatego opowieść nie jest tu celem samym w sobie.

Nie chodzi o to, żeby wyjść z warsztatu z większą wiedzą o baśniach, lecz żeby dzięki nim lepiej zrozumieć własne życie, dostrzec nowe możliwości i zobaczyć, co można w nim zmienić.

Człowiek z krwi i kości

Kto zna Marka osobiście, szybko odkrywa jeszcze jedną rzecz: jest dobrym, ciekawym człowiekiem — i ma niezwykły dar przekazywania wiedzy w sposób, który uskrzydla, zamiast przygniatać.

Lubi rozmowę. Ma dystans. Potrafi słuchać. Nie musi mieć ostatniego słowa.

I przede wszystkim potrafi pokazywać człowiekowi, że jego obecny sposób życia nie jest jedynym możliwym.

Że można żyć lżej.

Można z większym spokojem patrzeć na siebie.

Można nauczyć się wcześniej rozpoznawać ludzi, przy których będziemy wzrastać — i tych, od których lepiej trzymać się z daleka.

Można tworzyć relacje, które dają siłę zamiast ją odbierać.

Można przestać przepraszać za własne potrzeby.

Można odzyskać ciekawość życia.

Można znowu mieć ochotę czegoś chcieć.

Można nie tylko poradzić sobie ze swoim życiem. Można naprawdę je polubić.

I właśnie w tym Marek jest niezwykły.

Nie przygniata człowieka kolejnymi wymaganiami. Daje mu więcej powietrza.

Pokazuje drogę tam, gdzie wcześniej ktoś widział tylko ścianę.

Pomaga nazwać rzeczy, które od dawna bolały, ale nie miały jeszcze nazwy.

I potrafi przekazać wiedzę tak, że człowiek wychodzi z niej nie mniejszy, lecz większy: lżejszy, ufniejszy, radośniejszy, pewniejszy siebie i odważniejszy wobec własnego życia.

Z większą nadzieją. Z większą świadomością tego, na co ma wpływ. I z poczuciem, że przed nim wciąż może być bardzo dużo dobrego życia.

Profesor i ogrodnik, teolog, mąż i ojciec, interpretator dawnych tekstów i człowiek głęboko zanurzony w życiu — jego relacjach, zachwytach, trudnościach, pytaniach i przemianach.